صدای استرالیا– ویلیام، نوجوان ۱۷ ساله استرالیایی که شش روز را بهتنهایی در جنگلهای انبوه و سرد ایالت ویکتوریا سپری کرده بود، سرانجام پس از ترخیص از بیمارستان به خانه بازگشت و بار دیگر دوستان و خانوادهاش را در آغوش گرفت.
او که ماجرای نجاتش توجه بسیاری را در استرالیا و جهان جلب کرده بود، روز سهشنبه به باشگاه فوتبالش رفت و پس از روزهایی پر از ترس و تنهایی، دوباره در کنار دوستانش فوتبال بازی کرد.
ماجرا از ششم نوامبر آغاز شد؛ زمانی که ویلیام همراه یکی از دوستانش برای کمپینگ به منطقه Walhalla East در شرق ویکتوریا رفته بود. او هنگام بازگشت برای برداشتن وسایل از محل کمپ، مسیر اشتباهی را انتخاب کرد و در میان درختان انبوه و مسیرهای پیچدرپیچ جنگل گم شد. ویلیام شش روز را در شرایطی دشوار، با بارندگی شدید، سرمای شبانه و غذای بسیار محدود سپری کرد تا اینکه سرانجام در ۱۲ نوامبر، یک بالگرد پلیس او را در نزدیکی بستر یک نهر پیدا کرد.
ویلیام در گفتوگو با ABC توضیح داد که برای زنده ماندن، آب نهر را مینوشید و تنها بسته چیپس با طعم مرغی را که همراه داشت، بهشدت سهمیهبندی کرده بود؛ بهطوری که تقریباً هر ساعت فقط پنج عدد چیپس میخورد. او گفت یکی از ترسناکترین شبها زمانی بود که دمای هوا به حدود سه درجه سانتیگراد رسید و دیگر غذایی برایش باقی نمانده بود. ویلیام اعتراف کرد آن شب نگران بود که شاید زنده نماند، اما خوشبختانه توانست تا صبح دوام بیاورد.
این نوجوان برای حفظ روحیه خود در طول شبهای تنهایی، آهنگ معروف Take Me Home, Country Roads از جان دنور را میخواند و به صدای بالگردها و افرادی که در جستوجویش بودند گوش میداد. او گفت نداشتن ارتباط با انسانهای دیگر یکی از سختترین بخشهای این تجربه بود. ویلیام لحظه دیدن بالگرد پلیس را سرشار از شادی توصیف کرد و گفت از شدت خوشحالی آنقدر مشتهایش را در هوا تکان داده و جشن گرفته بود که تقریباً تمام انرژی باقیماندهاش را مصرف کرد.
پس از نجات، ویلیام ابتدا به بیمارستان منطقهای لاتروب در ترارالگون منتقل شد و سپس برای بررسیهای بیشتر به بیمارستان آلفرد ملبورن انتقال یافت. پزشکان به دلیل مشاهده هوا در قفسه سینه، احتمال آسیبدیدگی مری را بررسی کردند. او همچنین دچار آفتابسوختگی درجه یک و بریدگیها و خراشهایی در پاهایش شده بود. ویلیام دوشنبهشب از بیمارستان مرخص شد و اکنون امیدوار است پس از فیزیوتراپی و تمرینهای سبک، طی هفتههای آینده دوباره به زمین فوتبال بازگردد.
الیزابت بارکلی، مادر ویلیام، گفت شش روز ناپدیدشدن پسرش از ترسناکترین روزهای زندگی او بوده است. او لحظه اطلاع از پیدا شدن فرزندش را چنان تکاندهنده توصیف کرد که برای مدتی قادر به صحبت نبود. جود هاول، دوست صمیمی ۱۶ ساله ویلیام، نیز گفت در تمام روزهای ناپدیدشدن او از نگرانی خواب نداشته و میترسیده دیگر هرگز دوستش را نبیند. ویلیام که با اوتیسم زندگی میکند، در پایان پیامی امیدوارکننده برای جوانان دارای اوتیسم، ADHD و دیگر معلولیتها داشت: «اگر اراده کنید، میتوانید هر کاری انجام دهید. میتوانید قهرمان باشید، از کوه بالا بروید و به رؤیاهایتان برسید. اوتیسم مانع شما نیست.»



