استرالیا برای جنگ احتمالی آمریکا و ایران آماده نیست

صدای استرالیا – یک تحلیل‌گر ژئوپلیتیک استرالیایی هشدار داده است که استرالیا در صورت بروز یک جنگ گسترده میان ایالات متحده و ایران، آمادگی سیاسی، راهبردی و نظامی لازم را ندارد و این ناآمادگی نتیجه سال‌ها تمرکز محدود و نادیده‌گرفتن پیامدهای تحولات خاورمیانه بر منطقه هند-اقیانوسیه است.

یوهانس کورنبرگر، بنیان‌گذار مؤسسه مشاوره‌ای مکیندر، در یادداشتی تحلیلی می‌نویسد که در حالی‌ که آمریکا بار دیگر گزینه اقدام نظامی علیه ایران را بررسی می‌کند، متحدان واشنگتن بیش از گذشته با این پرسش روبه‌رو هستند که در صورت تشدید بحران، چه نقشی ایفا خواهند کرد. به گفته او، استرالیا تاکنون تلاش کرده از درگیری مستقیم فاصله بگیرد، همان‌طور که در حملات سال گذشته آمریکا به تأسیسات هسته‌ای ایران، ضمن ابراز حمایت ضمنی، این اقدامات را یک‌جانبه توصیف کرد.

به باور این تحلیل‌گر، در صورت گسترش درگیری به یک جنگ طولانی‌مدت، این رویکرد دیگر پاسخگو نخواهد بود و کانبرا ناچار به اتخاذ موضعی فعال‌تر می‌شود، در حالی که ابزار و آمادگی لازم برای چنین شرایطی را ندارد. کورنبرگر ریشه این مشکل را در تمرکز بیش از حد سیاست خارجی استرالیا بر جنوب شرق آسیا و اقیانوس آرام و بی‌توجهی به تحولات خاورمیانه می‌داند؛ منطقه‌ای که به گفته او، هر بحران در آن، به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم بر امنیت و منافع استرالیا اثر می‌گذارد.

او هشدار می‌دهد که کنار کشیدن استرالیا از تحولات خاورمیانه، این کشور را از امکان تأثیرگذاری بر پیامدهایی مانند آوارگی گسترده، مهاجرت و حتی فعال شدن تعهدات نظامی‌اش محروم کرده است. به‌ویژه آن‌که تغییر احتمالی رژیم در ایران می‌تواند نفوذ چین در اوراسیا و اقیانوس هند را به‌طور اساسی دگرگون کند؛ موضوعی که به گفته کورنبرگر، در محاسبات راهبردی استرالیا جدی گرفته نشده است.

این تحلیل همچنین به اهمیت امنیت مسیرهای دریایی اشاره می‌کند و می‌گوید به‌عنوان یک کشور متکی به تجارت دریایی، استرالیا از ثبات در منطقه اقیانوس هند سود می‌برد. تهدیدهای ناشی از شبکه‌های نیابتی مورد حمایت ایران در تنگه هرمز و خلیج عدن می‌تواند مسیرهای حیاتی واردات انرژی، به‌ویژه نفت، را با خطر مواجه کند.

کورنبرگر معتقد است استرالیا می‌تواند بدون آسیب‌زدن به روابط خود با کشورهای مسلمان منطقه مانند اندونزی یا تشدید تنش با چین، نقش فعال‌تری در خاورمیانه ایفا کند. به گفته او، تقویت روابط عملی با کشورهایی مانند عربستان سعودی و امارات متحده عربی و مشارکت هدفمند در ابتکارهای امنیتی آمریکا می‌تواند بخشی از این راهبرد باشد.

در این تحلیل همچنین به ظرفیت‌های نظامی استرالیا، به‌ویژه در قالب همکاری آکوس و حضور نیروهای آمریکا در شمال و غرب این کشور اشاره شده است. نویسنده می‌گوید در صورت بسته شدن یا محدود شدن پایگاه‌های خاورمیانه‌ای، استرالیا می‌تواند به‌صورت غیرمستقیم نقش پشتیبانی لجستیکی و دریایی ایفا کند.

در پایان، این تحلیل تأکید می‌کند که هرگونه نقش‌آفرینی استرالیا در یک درگیری احتمالی در خاورمیانه باید بر پایه انعطاف‌پذیری راهبردی و انتخاب آگاهانه باشد، نه فشار یا اجبار از سوی واشنگتن، چرا که پیامدهای چنین تصمیم‌هایی مستقیماً بر جایگاه منطقه‌ای و امنیت بلندمدت استرالیا اثر خواهد گذاشت.