آزمایش زندگی آپارتمانی؛ آیا حذف حیاط به کودکان آسیب می‌زند؟

صدای استرالیا – در حالی که بحران مسکن در استرالیا بسیاری از خانواده‌ها را به سمت آپارتمان‌نشینی سوق داده، یک گزارش تحلیلی جدید این سؤال را مطرح می‌کند که آیا نبود حیاط می‌تواند بر رشد کودکان تأثیر منفی بگذارد یا نه.

نویسنده با روایت تجربه شخصی خود از نقل مکان از خانه‌ای دارای حیاط به یک آپارتمان در ملبورن، به بررسی این موضوع پرداخته است. او می‌نویسد که این تغییر ابتدا با نگرانی‌هایی جدی همراه بوده، از جمله این پرسش که آیا فرزندش از یک بخش مهم زندگی محروم می‌شود.

بر اساس این گزارش، حدود ۱۰ درصد از استرالیایی‌ها در آپارتمان زندگی می‌کنند و انتظار می‌رود این رقم با تشدید بحران مسکن افزایش یابد. به گفته نویسنده، آینده زندگی شهری در استرالیا به‌سمت «عمودی شدن» پیش می‌رود.

در عین حال، تجربه زندگی آپارتمانی برای این خانواده هم مزایا و هم معایب داشته است. از یک سو، نزدیکی به محل کار، کاهش زمان رفت‌وآمد، دسترسی آسان به امکانات شهری و افزایش تعامل با همسایگان از نکات مثبت این سبک زندگی عنوان شده است. از سوی دیگر، مشکلاتی مانند طراحی ضعیف برخی آپارتمان‌ها، نبود تهویه مناسب، انتقال صدا، و حتی نگرانی‌های ایمنی مانند استفاده از مصالح قابل اشتعال، از چالش‌های جدی به شمار می‌روند.

این گزارش همچنین به جایگاه تاریخی «حیاط» در فرهنگ استرالیا اشاره می‌کند. به گفته جرج سدون، حیاط در گذشته بیشتر کارکردی بوده و برای امور روزمره استفاده می‌شده، اما به‌مرور به نمادی از رفاه و سبک زندگی تبدیل شده است. گریم دیویسون نیز معتقد است علاقه استرالیایی‌ها به حیاط ریشه در رابطه تاریخی آن‌ها با مالکیت زمین دارد.

با این حال، تحقیقات جدید این باور سنتی را به چالش می‌کشد. بر اساس مطالعات مؤسسه تحقیقات کودکان مرداک، اندازه حیاط تأثیر مستقیمی بر میزان فعالیت بدنی کودکان ندارد. کارشناسان می‌گویند آنچه اهمیت دارد، دسترسی به فضاهای بازی، ارتباط با دیگر کودکان و فرصت کافی برای بازی است.

در همین راستا، ناتالیا کریسیاک تأکید می‌کند که وابستگی به حیاط بیشتر جنبه ذهنی و نوستالژیک دارد و داشتن حیاط لزوماً به معنای بازی بیشتر کودکان نیست. رابین مونرو میلر نیز می‌گوید بازی برای کودکان یک نیاز اساسی است، اما این نیاز می‌تواند در فضاهای عمومی مانند پارک‌ها نیز تأمین شود.

با وجود این، گزارش به نابرابری در دسترسی به فضاهای سبز در شهرهایی مانند ملبورن اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که همه خانواده‌ها از این امکانات بهره‌مند نیستند. کلی گرینوپ نیز تأکید می‌کند که کودکان در مناطق کم‌برخوردار اغلب با کمبود فضاهای مناسب برای بازی مواجه هستند.

از منظر طراحی شهری، کارشناسانی مانند فیلیپ گود معتقدند کیفیت پایین برخی آپارتمان‌ها و کاهش فضاهای باز، چالش جدی برای آینده شهرهاست. همچنین الکساندرا کلیمن تأکید می‌کند که طراحی مناسب آپارتمان‌ها می‌تواند نقش مهمی در سلامت روان ساکنان داشته باشد.

در نهایت، این گزارش به یک خلأ مهم در سیاست‌گذاری اشاره می‌کند: استانداردهای طراحی آپارتمان در استرالیا به‌طور کافی نیازهای خانواده‌ها و کودکان را در نظر نمی‌گیرد. به گفته فیونا اندروز، برخی طراحی‌ها حتی می‌توانند خطراتی برای کودکان ایجاد کنند.

جمع‌بندی این گزارش نشان می‌دهد که مسئله اصلی، نبود حیاط نیست، بلکه کیفیت طراحی آپارتمان‌ها و دسترسی به فضاهای عمومی مناسب است. زندگی آپارتمانی می‌تواند برای خانواده‌ها گزینه‌ای قابل قبول باشد، اما تنها در صورتی که زیرساخت‌ها، طراحی شهری و سیاست‌گذاری‌ها به‌درستی انجام شده باشد.

منبع: شبکه خبری ای‌بی‌سی