روزنامه استرالیایی:‌ ایران اکنون یک دولت دینی شکست‌خورده است

صدای استرالیا – روزنامه آستریلین در گزارشی ایران را یک دولت دینی شکست‌خورده دانسته و نوشت که رهبر جمهوری اسلامی، علی خامنه‌ای، هرگز نیازی نداشته که چندان نگران افکار عمومی باشد. در گذشته، نیروهای امنیتی او – از جمله پلیس مذهبی – نظم را حفظ کرده‌اند و خشم عمومی را سرکوب کرده‌اند؛ از جمله در سال ۲۰۲۲، زمانی که زنی به‌دلیل رعایت نکردن نوع «مورد تأیید» پوشش اجباری در بازداشت جان باخت.

در این گزارش آمده است:‌ یک ارتش خصوصی، یعنی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، که کنترل بخش بزرگی از اقتصاد و شرکت‌های ملی را نیز در دست دارد، همواره در صورت لزوم آماده بوده است. اما اکنون اعتراض‌ها در سراسر کشور در حال گسترش است، اعتصاب‌ها به صنعت نفت کشیده شده و نارضایتی‌ها از مسائل معیشتی فراتر رفته و به خشم عمومی از ناکارآمدی رژیم تبدیل شده است.

پاسخ‌های دولت محدود به وعده یارانه‌های کوچک مصرفی و حضور بیشتر پلیس و نیروهای شبه‌نظامی در خیابان‌هاست. این‌ها پاسخی درخور مردمی نیست که توسط روحانیون موعودگرا، که خواهان کشتن یهودیان در سراسر جهان هستند، و مدیریتی ناکارآمد به فقر کشانده شده‌اند. این رژیم به گروه‌های تروریستی برای نابودی اسرائیل کمک مالی کرده و تا سال گذشته برنامه‌ای هسته‌ای با ظرفیت تسلیحاتی داشته است که با حملات هوایی آمریکا متوقف شد. هر دو عامل منجر به تحریم‌های اقتصادی بین‌المللی شده که بار اصلی آن بر دوش مردم عادی ایران افتاده است.

نشانه‌ای روشن از نزدیک شدن ایران به وضعیت یک دولت شکست‌خورده این است که پایتخت، تهران، با خطر قریب‌الوقوع سهمیه‌بندی آب مواجه است؛ مشکلی که بیش از آن‌که ناشی از خشکسالی باشد، نتیجه سوءمدیریت است. گزارش‌ها درباره طرح‌های اضطراری برای فرار احتمالی آیت‌الله به مسکو نشان می‌دهد که رژیم در حال لغزش است. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، روز پنج‌شنبه با هشداری حساب‌شده به این روند شتاب داد و اعلام کرد اگر حکومت برای ماندن در قدرت دست به کشتار معترضان بزند، «بسیار سخت» هدف قرار خواهد گرفت.

پایان حاکمیت روحانیون در ایران قطعی نیست؛ اپوزیسیون منسجمی وجود ندارد و سپاه پاسداران به‌سادگی صحنه را ترک نخواهد کرد. اما اگر آیت‌الله سر از مسکو درآورد، جدا از خصومت‌های مذهبی، حرف‌های زیادی برای گفتن با دیکتاتور تبعیدی سوریه، بشار اسد، خواهد داشت. حتی نیکلاس مادورو، دیکتاتور سابق ونزوئلا، نیز ممکن بود به همان‌جا پناه ببرد اگر ترامپ با وادار کردن او به محاکمه در آمریکا، مردم ونزوئلا را از حکومتش رها نکرده بود.

در اینجا الگویی دیده می‌شود که برای ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، خوشایند نخواهد بود. رژیم‌هایی که بدون رضایت مردم حکومت می‌کنند، همواره کلپتوکراسی هستند؛ نظام‌هایی غارتگر که تا زمانی دوام می‌آورند که بتوانند شهروندان خود را سرکوب کنند. و این رژیم‌ها همواره ناکارآمدند؛ حقیقتی که این هفته با یک رسوایی، به خود پوتین نیز ثابت شد.

به مدت ۱۸ ماه، روسیه از یک نفتکش برای انتقال نفت تحریم‌شده استفاده کرده بود؛ بخشی از «ناوگان سایه»‌ای که به تأمین مالی تروریسم و خرابکاری در کابل‌های زیردریایی ارتباطات متهم است، و پوتین برای حفاظت از آن ناوهای جنگی اعزام کرده بود. اما گارد ساحلی آمریکا آن را پیدا کرد، تعقیب کرد و در آب‌های آزاد توقیف نمود.

این هفته یک حقیقت بنیادین را آشکار کرد؛ حقیقتی که همه منتقدان دموکراسی باید به آن توجه کنند: هیچ‌چیز برای شهروندان هیچ کشوری خطرناک‌تر از یک نخبۀ غیرمنتخب نیست که فساد و ناتوانی خود را پشت نقاب ایدئولوژی پنهان می‌کند.